Για την παραγωγική ανασυγκρότηση
ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΟΥΡΟΥ*
Κατά την άποψή μου, το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για την ανασυγκρότηση της παραγωγής είναι το μόνο που μπορεί να απαντήσει με αποτελεσματικό τρόπο στα πολλαπλά προβλήματα της παραγωγικής ανεπάρκειας της χώρας, της ανεργίας, του ελλείμματος στο εξωτερικό ισοζύγιο και στην κοινωνική καθίζηση της κοινωνίας που συντελείται σήμερα με τη διάχυση, αντί του πλούτου, της φτώχειας σε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας.
“Μείωση των ανισοτήτων και αναδιανομή πόρων και εξουσιών
[...] Για να επιτευχθεί αυτός ο διπλός στόχος (δηλ. η μείωση των ανισοτήτων και η αναδιανομή των πόρων και εξουσιών) δεν αρκεί να διεκδικήσουμε τη μορφή ανάπτυξης που θα επιφέρει μείωση των ανισοτήτων. Για να είναι αξιόπιστη, μια τέτοια διεκδίκηση επιβάλλει την αντιστροφή μέσων-σκοπού. Αυτό σημαίνει πως η μείωση των ανισοτήτων πρέπει να είναι ο σκοπός της πολιτικής μας και η μορφή ανάπτυξης απλώς το μέσο που θα υπηρετήσει αυτόν τον σκοπό. Με μια λέξη, απαιτείται μια αναπτυξιακή αναδιανομή.”
Ένας τέτοιος πυρήνας σκέψης, που υποτάσσει την ανάπτυξη στον σκοπό της μείωσης των ανισοτήτων, είναι τόσο επίκαιρος για την έξοδο της χώρας από την πολλαπλή κρίση, που μπορεί να πείσει ένα πολύ ευρύτερο ακροατήριο από τους πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ πρόσφατα. Η εξελισσόμενη κρίση στην Ελλάδα έχει γκρεμίσει πολλές από τις βεβαιότητες με τις οποίες οι πολίτες είχαν συνηθίσει να πορεύονται μέχρι σήμερα. Η κατάρρευση του δικομματισμού σημαίνει και κατάρρευση των κούφιων συνθημάτων, των λόγων χωρίς περιεχόμενο. Παραδείγματος χάριν, το “πιστεύουμε στους Έλληνες” που έλεγε προεκλογικά ο κ. Σαμαράς πρέπει να βρίσκεται σε συνάρτηση με τα προτεινόμενα μέτρα πολιτικής. Ας δούμε λοιπόν την ασυνέπεια λόγων και πράξεων όχι μόνο του κ. Σαμαρά αλλά και όλων των κεντροδεξιών παρατάξεων που, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις, καταθέτουν το ίδιο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα οικονομικής πολιτικής.
Στα Γιάννενα υπάρχει η κερδοφόρα γαλακτοβιομηχανία "Δωδώνη". Η "Δωδώνη" δίνει αυτή τη στιγμή 1 ευρώ το λίτρο στους χιλιάδες παραγωγούς με τους οποίους συνεργάζεται, όταν όλες οι άλλες επιχειρήσεις δίνουν έως το πολύ 0,80 λεπτά. Στηρίζει εκατοντάδες εργαζόμενους και όλη η κτηνοτροφία της Ηπείρου στηρίζεται σε αυτήν την, επαναλαμβάνω, κερδοφόρα επιχείρηση. Οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί προτείνουν την ιδιωτικοποίησή της, εμείς τη διαχείριση της εταιρείας από έναν συνεταιρισμό παραγωγών-εργαζομένων, ώστε τα οφέλη από τη λειτουργία να διαχέονται στους παραγωγούς-εργαζομένους και εν τέλει στην τοπική κοινωνία. Ε λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή στην Ήπειρο δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένας παραγωγός, ούτε ένας εργαζόμενος, ούτε ένας κάτοικος της περιοχής που να πιστεύει ότι ο ιδιώτης αγοραστής έχει να προσφέρει έστω και ένα θετικό σημείο στην εταιρεία και στην κοινωνία. Όλοι ξέρουν ότι ο ιδιώτης αγοραστής θα μειώσει την τιμή στους παραγωγούς, θα μειώσει τα μεροκάματα των εργαζομένων και θα μεταφέρει τα κέρδη του εκτός της τοπικής κοινωνίας.
Αυτό που έχουμε να κάνουμε εμείς από εδώ και πέρα δεν είναι η κριτική κατά της ιδιωτικοποίησης. Αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε το θετικό εναλλακτικό παράδειγμα. Να διερευνήσουμε πώς γίνεται πράξη η σύγχρονη τεχνογνωσία και εμπειρία από τα επιτυχημένα παραδείγματα συνεταιρισμών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Να εντάξουμε τις δυνατότητες που παρέχει η πληροφορική για τον άμεσο έλεγχο του συνεταιρισμού από τους παραγωγούς. Να καταλήξουμε για το πώς πρέπει να γίνεται η κοινωνική λογοδοσία των συνεταιρισμού. Πώς θα μοιράζεται το πλεόνασμα, πώς μεγιστοποιείται η συμβολή της επιχείρησης στην τοπική κοινωνία, στην προστασία του περιβάλλοντος. Επίσης, το ζήτημα της επένδυσης στην κατάρτιση των εργαζομένων-παραγωγών είναι σημαντικό. Αυτά τα αναλυτικά μέτρα πολιτικής θέλει να ακούσει ο κόσμος ώστε να πάρει το κουράγιο και την ελπίδα ότι υπάρχει ένας εναλλακτικός δρόμος παραγωγής και διάθεσης. Και όλα αυτά είναι μέρος της συλλογικής ευθύνης της Αριστεράς σήμερα.
* Ο Άγγελος Κούρος είναι οικονομολόγος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου