Το πρόβλημα με την ερμηνεία των εκλογικών αποτελεσμάτων είναι πάγιο. Ανακύπτει έπειτα από κάθε αναμέτρηση για την εκλογή βουλευτών, ευρωβουλευτών ή δημοτικών αρχόντων. Ακόμα και αν το αποτέλεσμα είναι το σαφέστερο δυνατόν και, τυπικά και ουσιαστικά, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, οι κομματικοί διερμηνείς, υπερασπίζοντας ο καθείς το «μήνυμά» του, συγκρούονται με την ίδια σφοδρότητα που συγκρούονταν προεκλογικά, υπερασπίζοντας ο καθείς το πρόγραμμά του. Και δεν θα ήταν υπερβολικός όποιος υπέθετε ότι και δημοψήφισμα να διενεργηθεί κάποτε, και πάλι η ερμηνευτική ασυμφωνία και διχογνωμία θα δώσει τον τόνο, ακόμα και αν η διαφορά μεταξύ «ναι» και «όχι» είναι συντριπτική.
Σχεδόν ένα δεκαήμερο μετά την 6η Μαΐου η λαϊκή ετυμηγορία αναζητεί ακόμα την ερμηνεία της, μια ερμηνεία δηλαδή που να πείθει όχι μόνο το κόμμα που την προβάλλει, αλλά και κάποιο από τα υπόλοιπα. Θαρρείς και δεν τοποθετήσαμε ψηφοδέλτιο στον φάκελο, αλλά κάποιον γρίφο αντλημένο από περιοδικά με σταυρόλεξα, σουντόκου κ.λπ. ή κάποιον χρησμό της Πυθίας που μόλις ανακαλύφθηκε και για τον οποίο φιλόλογοι και ιστορικοί δεν έχουν αποφανθεί τελεσίδικα. Συνήθως η μετεκλογική έριδα για το μήνυμα οφείλεται στο γεγονός ότι οι αυτοπροτεινόμενοι νικητές είναι όσα και τα διαγωνισθέντα κόμματα. Δεν συμβαίνει αυτό στην τωρινή περίσταση, αφού ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε η Ν.Δ. δικαιούνται να αυτοπαρουσιαστούν σαν νικητές, ούτε βέβαια ο ΛΑΟΣ, ο κ. Μάνος, η Δημοκρατική Συμμαχία, ακόμα και το ΚΚΕ, που αν αυτοσυγκαταλεγόταν στους θριαμβευτές δεν θα άφηνε τον ενοχλημένο πατερναλισμό του να απαιτήσει από τον λαό να «διορθώσει την ψήφο του».
Ο λαός, ειρήσθω εν παρόδω, στις εκλογές απαντά σε ερωτήματα που όντως τίθενται και όχι σε άλλα που επινοούνται εκ των υστέρων. Δεν ψήφισε, λ.χ., αν είναι υπέρ ή κατά των κυβερνήσεων συνεργασίας, διότι δεν ήταν αυτό το διακύβευμα της κάλπης. Επιπλέον, δεν είναι θεμιτό να «επιμεταφράζονται» στη γλώσσα της μικροπολιτικής τα ελεγμένα εκλογικά αποτελέσματα με προσφυγή στα ανέλεγκτα ή και πειραγμένα στοιχεία κατοπινών δημοσκοπήσεων.
Τίποτα το επιστημονικό ή ουδέτερο δεν καθορίζει την ερμηνεία που δίνουν οι πολιτικοί σχηματισμοί στα εξαγόμενα της κάλπης. Ο άκρατος κομματικός υποκειμενισμός, ο εγωισμός μάλλον, είναι αυτός που παράγει τις απόψεις και τις ιδέες, οι οποίες έπειτα θα επιστρωθούν άτσαλα με κάποια «αντικειμενικότητα» για να φανούν δήθεν αμερόληπτες και να ηχήσουν πειστικότερες. Ο ίδιος ακριβώς υποκειμενισμός κατευθύνει την κομματική σκέψη και όσον αφορά την ανάγνωση και ερμηνεία του εθνικού συμφέροντος, που δεν είναι ένα, κατάδηλο και αυτονόητο. Ολοι το επικαλούνται, ο καθένας όμως το βλέπει από τη σκοπιά του και υπερασπίζει ό,τι βλέπει. Το ότι είναι βέβαιος πως η δική του οπτική είναι η μόνη σωστή και πρέπουσα έχει πάψει να αποτελεί είδηση από τον καιρό του Τρωικού Πολέμου.
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου