Χούντα δεν γνωρίσαμε ούτε κι’ ελευθερία…
Του Γιώργου Πήττα
«Σαν σήμερα το 2008 ο Αλέξης Γρηγορόπουλος, σαν σήμερα το 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Αντί επετειακών κειμένων-τα αντιπαθώ κιόλας- θυμήθηκα ένα παλιό μου άρθρο, γραμμένο στην Αθήνα στις 14 Νοεμβρίου του 2008 και δημοσιευμένο στην εφημερίδα την επόμενη μέρα. Το ξανακοίταζα χτες τη νύχτα, είπα να το μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Το κείμενο, είναι ακριβώς όπως τότε, με εξαίρεση μία ελάχιστη προσθήκη στίχων του Παύλου Σιδηρόπουλου στο κλείσιμο.»
Βρέθηκα για μόλις δυόμισι μέρες στην Αθήνα.
Αφορμή, δυο γεγονότα διαμετρικά άσχετα μεταξύ τους, από τη μία η συναυλία του αδερφού μου, του Χρήστου Πήττα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για την πρώτη (στην Ελλάδα ) παρουσίαση του έργου του «1973».
Αφορμή, δυο γεγονότα διαμετρικά άσχετα μεταξύ τους, από τη μία η συναυλία του αδερφού μου, του Χρήστου Πήττα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για την πρώτη (στην Ελλάδα ) παρουσίαση του έργου του «1973».
Είχε προηγηθεί το Round House στο Λονδίνο λίγο μετά την εξέγερση του Νοέμβρη.
Το έργο, τότε τραγουδισμένο από τη Μαρία Φαραντούρη σε ποίηση του Βασίλη Βασιλικού, δημιουργήθηκε κυριολεκτικά μέσα στον ηλεκτρισμό της εποχής εκείνης, βαφτίστηκε μέχρι το μεδούλι στην οργισμένη οδύνη για την Ελληνική Τραγωδία.
Το έργο, τότε τραγουδισμένο από τη Μαρία Φαραντούρη σε ποίηση του Βασίλη Βασιλικού, δημιουργήθηκε κυριολεκτικά μέσα στον ηλεκτρισμό της εποχής εκείνης, βαφτίστηκε μέχρι το μεδούλι στην οργισμένη οδύνη για την Ελληνική Τραγωδία.


















