Το δίχτυ ήταν τρύπιο, το λίπος κάηκε
Tου Νικου Γ. Ξυδακη
Το δριμύ ψύχος του Ιανουαρίου 2012 αποκαλύπτει πελώριες τις τρύπες
στο δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Οι επείγουσες εκκλήσεις για ρούχα,
κουβέρτες και υπνόσακους από τις οργανώσεις αλληλεγγύης για άστεγους,
άνεργους και εν γένει αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας πυκνώνουν. Σε
αρκετούς ναούς οι ιερείς αναπέμπουν ευχές υπέρ ανέργων και ξενιτεμένων.
Στα ενοριακά και συνοικιακά συσσίτια βρίσκουν ζεστό καταφύγιο και
παρηγοριά μοναχικοί συνταξιούχοι, εξουθενωμένοι μεσήλικες, αξιοπρεπείς
νοικοκυραίοι που αδυνατούν να τα βγάλουν πέρα. Συχνά ταξιδεύουν πολλά
χιλιόμετρα από τη γειτονιά τους και καταφεύγουν σε συσσίτια
απομακρυσμένα, στην άλλη άκρη της μεγαλούπολης, για να απαλύνουν την
πολλαπλή απορία τους και την ντροπή για την ανημπόρια.

















